حسرت رویاهای محقق نشده در میانسالی؛ چه کنیم؟

گوهریسنا انزانی، روانشناس گفت‌: ممکن است زنی در جوانی معنی زندگی‌اش را در ساختن خانواده، تربیت فرزند و مراقبت از دیگران تعریف کرده باشد، اما در میانسالی متوجه می‌شود که وقتی همه رفتند، این نیازها، نیازهای اصلی خودش نبوده است، بنابراین نمی‌داند اگر کسی نباشد که به مراقبتش نیاز داشته باشد باید چه کار کند.

وی بیان کرد: در بسیاری از مواقع فرد از خودش می‌پرسد «آیا این زندگی که دارم، همونیه که دلم می‌خواسته؟ آیا این انتخاب، انتخابی بوده که واقعا دلم می‌خواسته؟» یا این‌که به ترس‌هایش می‌رسد، ترس از طرد شدن و بی‌ارزش بودن، نکته‌ای که پیش می‌آید این است که فرد سنش بالا رفته، به لحظات پایانی زندگی نزدیک شده و از خودش می‌پرسد آیا فرصتش را دارد که آرزوهایش را پیدا کند؟ به‌همین دلیل، زنان زیادی را می‌بینیم که در سنین بالا کارهای جدیدی را شروع می‌کنند.

سوگواری برای فرصت‌های ازدست‌رفته و مفهوم فداکاری سالم

به گفته این روانشناس، در این زمان مواجهه با محدودیت زمان برای افراد نگران کننده می‌شود و گویا که  فرصت‌هایش از دست رفته باشد به سوگواری بسیار بزرگی می‌رسد، سوگواری برای زندگی‌ای که می‌توانسته تجربه کند و نکرده و فرصتی که از دست رفته است.

انزانی با تاکید بر اینکه فداکاری مهم است اما فداکاری سالم یعنی این‌که من انتخاب می‌کنم به بقیه محبت کنم، اما خودم را حذف نمی‌کنم گفت: اما خیلی وقت‌ها خانم‌ها دچار خودفراموشی می‌شوند، یعنی برای این‌که دوست‌داشتنی باشند، ارزشمند باشند، در رابطه بمانند و آن را از دست ندهند، نیازهای خود را انکار می‌کنند و دائم به نیازهای دیگران رسیدگی می‌کنند. به‌همین دلیل، چند سوال بسیار مهم مطرح است «اگر من مسئولیتی در قبال فرزند و همسر نداشته باشم، اصلا دوست دارم چه جوری زندگی کنم؟»، «چه رویاهایی داشتم؟»، «چه بخش‌هایی از وجودم باید روشن شود؟» و ... بنابراین بسیار مهم است که از امروز به آرزوهایمان فکر و سعی کنیم  برای دستیابی یه آرزوهای خودمان هم تلاش کنیم.

این روانشناس اظهار کرد: نباید هر احساس پوچی را به نداشتن هویت، بحران هویت یا سندرم آشیانه خالی نسبت دهیم. گاهی اوقات نیز مشکلاتی مانند تغییرات هورمونی دوران یائسگی، مشکلات رابطه، تنهایی، از دست‌دادن همسر، مادر، پدر و ... می‌توانند نقش بسیار پررنگی در زندگی فرد داشته باشند، اما مهم‌ترین قسمت در میانسالی زندگی خسته‌کننده‌ای نیست آنجایی خسته‌کننده می‌شود که فرد به این می اندیشد که خودش را فراموش کرده و آن‌طور که باید و شاید زندگی نکرده است.

وی در پایان بیان کرد: گذار از خودفراموشی به‌سوی فداکاری سالم، نیازمند پاسخ‌دادن به پرسش‌های بنیادین درباره آرزوهای شخصی است. سوگواری برای رویاهای تحقق‌نیافته نه نقطه‌ای برای ناامیدی، بلکه آغازی برای بازتعریف استقلال و اهداف جدید در هر سنی محسوب می‌شود.