سراب مقایسه شنژن با یالتا

چرا مقایسه دیدار سران متفقین در کنفرانس یالتا با دیدار سه جانبه سران آمریکا، چین و روسیه در شنژن دقیق نیست؟
8 دهه ازحضورسران متفقین برای تقسیم غنایم جنگ دوم بین الملل در یالتا می گذرد؛ نشست سه جانبه ای که با حضورسران
3 قدرت جهانی برگزارشد و بسیاری را برآن داشت تا این دیدار را زمینه سازنظم جهانی پسا جنگ جهانی دوم بدانند. اما دیدار سه جانبه سران سه قدرت جهانی روسیه، چین و آمریکا که برای امروز درشهرشنژن برنامه ریزی شده است شاید ازجهت دیدارسران3 قدرت جهانی دارای مشابهت هایی به کنفرانس یالتا باشد اما نباید ازیاد برد که جهان امروز و چالش های پیش روی بشر در سال 2026 هیچ شباهتی به وضعیت حاکم بر جهان درسال 1945 که متفقین در شرف شکست نهایی آلمان نازی بودند، ندارد.
1 کنفرانس یالتا نه اولین دیدارسه جانبه سران متفقین بلکه دومین دیدار با حضور استالین، روزولت و چرچیل بود که پیش ازآن نیزیکباردرکنفرانس تهران با هم دیدارکرده بودند. نباید ازیاد برد که سران متفقین درآن زمان ذیل یک اتحاد نظامی همسو در برابر تهدید واحدی به نام هیتلرجنگیده بودند و زمینه های لازم برای همکاری میان آن ها وجود داشت؛ موضوعی که اصلی ترین نکته دربه نتیجه رسیدن کنفرانس یالتا وکمی بعدترکنفرانس پوتسدام (پس ازشکست قطعی آلمان) شد.
2غیرازاین که باید توجه داشت که نه تنها زمینه مشترکی بین هر سه کشور چین، آمریکا و روسیه وجودندارد؛ بلکه بسیار بعید است که هرسه این کشورها قادر به رسیدن به یک نتیجه مشترک بر سر مسئله تایوان، جنگ ایران و جنگ اوکراین باشند.
3حتی اگر فرض کنیم که این سه کشور بتوانند به رغم اختلافات عمیق موجود و روابط راهبردی چین و روسیه با ایران به تقسیم
حوزه های نفوذ (به معنای کلاسیک) بپردازند؛ ایران کشوری نیست که منافعش بر سر میز ابرقدرت ها معامله شود. دو جنگ اخیر اثبات کرده که هیچ کشوری نمی تواند برای سرنوشت منطقه غرب آسیا بدون نظرخواهی از تهران برنامه ریزی کند.آمریکا دریک سال گذشته دو بار دربرابر ایران دست به زورآزمایی زد و درهیچیک به نتیجه مطلوب خود نرسید. ناکامی واشنگتن در هر دو مقطع، نشانهای از وزن راهبردی ایران درمنطقه و توان تهران برای ایستادگی دربرابرفشارقدرت های جهان است.



