ابهام با چاشنی کنترل ریسک

​​​​​​​    برخلاف صحبت‎هایی که همچنان در رسانه ها درباره ساخت یا عدم ساخت سلاح هسته ای در جریان است، با نگاهی به وضعیت کشور می توان فهمید که از منظر اجتماعی، سیاسی و نظامی، هیچ شکی درباره لزوم تغییر دکترین هسته ای کشور پس از اتفاقات دو جنگ اخیر و به ویژه ترور رهبر شهید انقلاب وجود ندارد و اساسا طرح این مباحث بلاموضوع است. اما نکته‎ای که در این باره مغفول مانده، پرداختن به بحث ریسک اقدام ایران برای ساخت سلاح در مقطع کنونی است. ایران پیش از شروع جنگ 12روزه حدود 400 کیلوگرم اورانیوم با غنای 60 درصد داشته است که هیچ‎کس امروز نمی‎داند این اورانیوم‎ها کجا هستند؟ تمام این مقدار در یک محل بوده یا نه؟ آیا این مقادیر در تاسیسات فردو و نطنز بوده؟ و... . بدیهی است که دشمن به شدت دنبال یافتن پاسخ این سوال‎هاست. همچنین اخباری وجود دارد که ونس در نامه خود به دبیر شعام، عقب نشینی آمریکا از عدم به رسمیت شناختن حق غنی سازی ایران را اعلام کرده، هرچند که همچنان خواستار تعیین تکلیف سرنوشت اورانیوم های غنی شده و بازرسی از تاسیسات آسیب دیده فردو و نطنز شده است. در این باره نکاتی شایان ذکر است: 
1 دشمن مترصد کوچک‎ترین تحرک از سوی ایران برای ساخت سلاح یا دستیابی به اورانیوم های غنی شده است و با توجه به رخنه هایی که همچنان احتمال وجود آن ها در فضای حفاظتی و اطلاعاتی کشور هست؛ تحرک ایران برای ساخت سلاح می تواند امکان ردیابی آن را برای دشمن فراهم کند. این موضوع ریسک حمله به ایران را برای آمریکا به شدت کاهش می دهد و دست دشمن را برای استفاده از هرگونه سلاحی برای جلوگیری از به ثمر نشستن تلاش ایران برای حرکت به سمت ساخت سلاح هسته ای بازخواهد کرد. 
2 برخلاف ادعاهایی که برخی افراد درباره هزینه های ساخت سلاح هسته ای مطرح می کنند، ایران پیش از این و در دو سال گذشته، با تحمیل دو جنگ در میانه مذاکرات و ترور رهبر انقلاب، فرماندهان نظامی و مردم در کنار آسیب به زیرساخت ها،  هزینه های بسیاری پرداخت کرده است و اساسا صحبت درباره هزینه هسته ای شدن بلاموضوع است. موضوعی که باید به آن پرداخته شود ریسک اقدام برای ساخت سلاح است آن هم در شرایطی که ایران احتمالا تنها یک شانس برای این اقدام خواهد داشت و عدم تصمیم گیری نهایی در این باره که مورد اشاره دبیر شعام نیز قرار گرفت، به علت تداوم سیاست ابهام هسته ای تا یافتن زمان مناسب برای بازیابی اورانیوم ها و ساخت سلاح است. این صبر استراتژیک، ریسک حمله به تاسیسات کلنگ (که تاکنون مورد حمله قرار نگرفته) را برای آمریکا افزایش می دهد و شانس ایران برای هسته ای شدن را زنده نگه می دارد. 
3  پرداختن به موضوع «ریسک» منافاتی با خواسته های مردم که امروز از برخی تریبون های رسمی کشور مثل نمازجمعه و صداوسیما هم بازتاب پیدا می کنند ندارد و اتفاقا به روشنگری بیشتر درباره این موضوع و تصمیم قابل دفاع نظام بر تداوم وضعیت ابهام هسته ای منجر می شود.